sanna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: San'áSanasanaSana'aSanaasanaaSannaSanásaññāşana

sanna (język polski)[edytuj]

sanna (1.1)
sanna (1.1) na sannie (1.2)
sanna (1.2)
wymowa:
IPA[ˈsãnːa], AS[sã•na], zjawiska fonetyczne: nazal.gemin.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. jeżdżenie saniami[1]
(1.2) książk. droga usłana śniegiem, po której można jeździć saniami[1][2][3]

przymiotnik, forma fleksyjna

(2.1) lp f daw. zob. sanny
odmiana:
(1.1-2)
(2.1) zob. sanny
przykłady:
(1.1) Reżyser prosi, by powtórzyć ujęcie, to ma być radosna sanna, a nie żałobny marsz.[4]
(1.1) A ta sanna do Mitrunów, podczas której on całował!…[5]
(1.2) Corocznie bowiem w zapusty, gdy sanna dopisała a młodzież nie była na wojnie, w każdej prawie okolicy czy powiecie urządzano kulig, który zastępował nieznane wówczas jeszcze zabawy karnawałowe miejskie.[6]
(1.2) Śniegi u nas duże i sanna dobra, ale że spadły na nie zamarzniętą ziemię, jest obawa, aby oziminy nie wyprzały.[7]
(1.2) Sami zaś wpakowawszy się na sanki albo gdy sanny nie było, na kolaski, karety, wózki (…), jak kto mógł, jachali do sąsiada pobliższego ani proszeni od niego, ani przestrzegłszy go, żeby się im nie skrył albo nie ujechał z domu.[8]
(2.1) Miłość gorąca, sanna droga, krogulcze poleniedługo trwająjak mówi przysłowie.[9]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) sankada, szlichtada, kulig, kulik
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sanny f, sanie, sań, sankada, sanki, sankarz, saneczkarz, saneczkarka, saneczkarstwo
przym. sanny, sankowy
związki frazeologiczne:
przysłowie kiedy jeździć, to już sanną, kiedy szaleć, to za panną
etymologia:
od sanna droga[2] (nadająca się do jazdy saniami)[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 Słownik języka polskiego, red. Witold Doroszewski, t. VIII, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1958–1969.
  2. 2,0 2,1 Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VI, s. 30, Warszawa 1900–1927.
  3. Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4. Ona to ja, Anna Dymna,Elżbieta Baniewicz, 1997, Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  5. Henryk Sienkiewicz: Potop
  6. Zygmunt Gloger: Encyklopedia staropolska
  7. Henryk Sienkiewicz: We mgle
  8. Jędrzej Kitowicz: Opis obyczajów za panowania Augusta III
  9. Aleksander Fredro: Pan Jowialski

sanna (język staronordyjski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

czasownik

(1.1) oświadczać, twierdzić, utrzymywać[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:
  1. Greek, Latin, Arabic, Old Norse Word Study Tool.