samostanowienie

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

samostanowienie (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌsãmɔstãnɔˈvʲjɛ̇̃ɲɛ], AS[sãmostãnovʹi ̯ė̃ńe], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.-ni…akc. pob.i → j  wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) decydowanie o własnym losie
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Uznanie prawa do samostanowienia krajów arabskich, zarówno w wymiarze politycznym, jak i kulturowym, powinno prowadzić do pokojowego współistnienia tych krajów z państwami Zachodu.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. samo- + stanowienie
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Katarzyna Brataniec, Zachód i Islam. Dylematy relacji, s. 23.