samokrytyka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

samokrytyka (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przyznanie się do błędów, najczęściej publiczne[1]
odmiana:
przykłady:
(1.1) Ogólna definicja samokrytyki, sformułowana przez samego Stalina, brzmiała następująco: samokrytyka - „uczciwa, jawna, bolszewicka" samokrytyka toszczególna metoda wychowania kadr partyjnych i w ogóle klasy robotniczej w duchu rewolucyjnego rozwoju", „potężny oręż w walce o socjalizm"[2].
(1.1) Otóż za Kołakowskim przyjmuję, żewyróżniającą cechą kultury europejskiej w jej formie dojrzałej jest jej zdolność do kwestionowania samej siebie, zdolność do permanentnej samokrytyki[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) autokrytyka, samobiczowanie
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) krytyka
hiponimy:
(1.1) samooskarżenie
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. samokrytycyzm m, samokrytyczność ż
przym. samokrytyczny
przysł. samokrytycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. samo- + krytyka
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Grzegorz Wołowiec, Dwuznaczny urok samokrytyki, Teksty Drugie: teoria literatury, krytyka, interpretacja nr 1/2 (60/61), 43-59, 2000, str. 44.
  3. red. nauk. Mikołaj Domaradzki, Emanuel Kulczycki, Michał Wendland, Język. Rozumienie. Komunikacja, „Pisma Filozoficzne”, tom CXXI, Wydawnictwo Naukowe Instytutu Filozofii UAM 2011, str. 276.