salonowiec

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

salonowiec (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌsalɔ̃ˈnɔvʲjɛʦ̑], AS[salõnovʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.i → j  ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) książk. bywalec salonów, człowiek wyrobiony towarzysko

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) pot. żart. zabawa polegająca na odgadywaniu przez jednego z jej uczestników, który z graczy jest autorem anonimowego klapsa w pośladek
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Odebrałem rzeczywiście światowe wychowanie, pozostały mi z niego odruchy, nie myślę jednak, bym był salonowcem[1].
(2.1) Za przepierzeniem żołnierze z eskorty grali w salonowca i na wystawione zady spadały raz za razem mlaszczące i rzetelne klapsy[2].
(2.1) Salonowiec to taka elegancka zabawa / Klaps, klaps, z lewa, z prawa / Argumenty spadają na część ciała intymną / A wokół bliźni, a wokół bliźni / Każdy szczerzy się z miną niewinną[3].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) światowiec, lew salonowy
(2.1) dupniak
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. sala ż, salon m, salonik m, salonka ż, salka ż
przym. salonowy
przysł. salonowo
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. salonowy + -ec[4] lub pol. salon + -owiec[5]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Jerzy Giedroyć w: Kultura, Instytut Literacki, Paryż 1987.
  2. Jaroslav Hašek, Przygody dobrego wojaka Szwejka, przeł. Paweł Hulka-Laskowski.
  3. OT.TO Salonowiec.
  4. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. VI, Warszawa 1900–1927, s. 12.
  5. Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 123.