rzeczoznawca

rzeczoznawca (język polski)

wymowa:

^ⓘ, IPA: [ˌʒɛt͡ʃɔˈznaft͡sa], AS: [žečoznafca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.• akc. pob.

podział przy przenoszeniu wyrazu: rze•czo•znaw•ca

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba wydająca orzeczenia w sprawach dotyczących jego kompetencji, a niejasnych dla innych

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	rzeczoznawca	rzeczoznawcy
dopełniacz	rzeczoznawcy	rzeczoznawców
celownik	rzeczoznawcy	rzeczoznawcom
biernik	rzeczoznawcę	rzeczoznawców
narzędnik	rzeczoznawcą	rzeczoznawcami
miejscownik	rzeczoznawcy	rzeczoznawcach
wołacz	rzeczoznawco	rzeczoznawcy

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) biegły, ekspert, opiniodawca, specjalista

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczoznawstwo n

przym. rzeczoznawczy

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. rzecz + -o- + znawca

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) appraiser, valuator, valuer, expert
• francuski: (1.1) appréciateur m, expert m
• hiszpański: (1.1) avaliador m, experto m, perito m
• niemiecki: (1.1) Sachverständiger m, Gutachter m
• ukraiński: (1.1) експерт m
• węgierski: (1.1) becsüs
• włoski: (1.1) perito m

źródła: