rywal

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

rywal (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która konkuruje w czymś
(1.2) daw. mąż siostry[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Opracujcie taktykę tak, by rywali od razu wpuścić w maliny.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) adwersarz, konkurent, oponent, przeciwnik, wróg, współzawodnik
(1.2) szwagier
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rywalizacja ż, rywalizowanie n
forma żeńska rywalka ż
czas. rywalizować ndk.
przym. rywalizacyjny
przysł. rywalizacyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. rival
uwagi:
forma żeńska: rywalka
tłumaczenia:
źródła:
  1. Mały słownik zaginionej polszczyzny, red. Felicja Wysocka, s. 295, Kraków, Wydawnictwo LEXIS, 2003, ISBN 83-89425-20-3.