rusyfikacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

rusyfikacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌrusɨfʲiˈkaʦ̑ʲja], AS[rusyfʹikacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. kult. polit. narzucanie lub proces przyjmowania języka i kultury rosyjskiej; zob. też rusyfikacja w Wikipedii
odmiana:
(1.1) blm;
przykłady:
(1.1) W styczniu 1900 ministrem ds. Finlandii został Wiaczesław Plehwe, jeden z autorów manifestu z 15 lutego 1899 i zwolennik rusyfikacji.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) rusyfikowanie, zruszczanie
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) wynaradawianie
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rusyfikatorstwo n, rusyfikator m, rusyfikatorka ż, rusyfikowanie n
czas. rusyfikować ndk., zrusyfikować dk.
przym. rusyfikacyjny, rusyfikatorski
związki frazeologiczne:
etymologia:
franc. russification[2]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Rusyfikacja Finlandii
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło rusyfikacja w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.