ruchacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ruchacz (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈruxaʧ̑], AS[ruχač] wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) pot. wulg. osoba, która uprawia dużo seksu
(1.2) daw. ten, który porusza[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mówiła, że tata jest ruchacz i nas dużo naruchał, a teraz przepija pieniądze.[2]
(1.2) Ci ruchacze wszech losów, monarchy podufalce.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ruchanie n, ruch m, ruchomość ż, ruchanko n
czas. ruchać, ruszać
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Samuel Bogumił Linde, Słownik języka polskiego, t. 5 R-T, s. 158, Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1859.
  2. Mariusz Maślanka, Jutro będzie lepiej, Wydawca Wydawnictwo Literackie, Kraków 2008, ISBN 9788308042564