rozrzutnik

rozrzutnik (język polski)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba trwoniąca majątek

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(2.1) techn. maszyna służąca do rozrzucania rozdrobnionego materiału

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	rozrzutnik	rozrzutnicy
dopełniacz	rozrzutnika	rozrzutników
celownik	rozrzutnikowi	rozrzutnikom
biernik	rozrzutnika	rozrzutników
narzędnik	rozrzutnikiem	rozrzutnikami
miejscownik	rozrzutniku	rozrzutnikach
wołacz	rozrzutniku	rozrzutnicy
depr. M. i W. lm: (te) rozrzutniki

(2.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	rozrzutnik	rozrzutniki
dopełniacz	rozrzutnika	rozrzutników
celownik	rozrzutnikowi	rozrzutnikom
biernik	rozrzutnik	rozrzutniki
narzędnik	rozrzutnikiem	rozrzutnikami
miejscownik	rozrzutniku	rozrzutnikach
wołacz	rozrzutniku	rozrzutniki

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) marnotrawca, utracjusz

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rozrzut mrz, rozrzutność ż, rzut mrz

forma żeńska rozrzutnica ż

czas. rozrzucać ndk., rozrzucić dk., rzucać ndk., rzucić dk.

przym. rozrzutny

przysł. rozrzutnie

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) spendthrift
• czeski: (1.1) hýřil m, marnotratník m
• rosyjski: (1.1) расточи́тель m, мот m

źródła: