rozprawiać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

rozprawiać (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[rɔsˈpravʲjäʨ̑], AS[rospravʹi ̯äć], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.podw. art.i → j 
znaczenia:

czasownik (dk. brak)

(1.1) długo opowiadać o czymś

czasownik zwrotny niedokonany rozprawiać się (dk. rozprawić się)

(2.1) załatwiać jakieś porachunki z kimś, najczęściej stosując przemoc; rozstrzygnąć jakiś problem, konflikt, spór, zatarg
odmiana:
(1.1) koniugacja I
(2.1) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Teraz z punktu widzenia zawodowego mogła z przyjemnością rozprawiać z nią o strojach i bieliźnie[1].
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) rozwodzić się, gawędzić
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. rozprawianie n, rozprawa
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Maria Dąbrowska, Noce i dnie, 1982, Narodowy Korpus Języka Polskiego.