retoryka

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

retoryka (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. sztuka posługiwania się językiem, zwłaszcza w wystąpieniach publicznych, mających na celu przekonywanie słuchaczy; zob. też retoryka w Wikipedii
(1.2) jęz. średniowieczny przedmiot wykładany na uniwersytetach jako (1.1)
(1.3) jęz. mowa lub przesadny styl, mające przekonać słuchających
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Klasyczna retoryka została później dostosowana do potrzeb różnych czasów i krajów, w których się rozwijała[1].
(1.2) Z czasem retoryka stała się autonomiczną dziedziną wiedzy i najważniejszym przedmiotem szkolnym kształcącym sprawność językową.
(1.3) Skończ z napuszoną retoryką i tak mnie nie przekonasz.
składnia:
kolokacje:
(1.1) retoryka grecka / rzymska / średniowieczna / renesansowa / nowożytna
(1.2) retoryka historyczna / opisowa / normatywna
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) sztuka
(1.2) nauka
(1.3) mowa
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. retor m, retoryk m, retoryzm m, retorstwo n, retoryczność f
przym. retoryczny
przysł. retorycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. rhetorica < łac. rhetoricus < gr. ῥητορικός < gr. ῥήτωρ
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: