rendez-vous

Podobna pisownia: Rendezvous • rendezvous

rendez-vous (język polski)

wymowa:: (spolszczona) ‹rande-wu›, zjawiska fonetyczne: akc. na ost.; ^ⓘ; podział przy przenoszeniu wyrazu: ren•dez-vous^[1]

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1-2) nieodm.,

przykłady:: (1.1) Aśka się wystroiła, pewnie ma dziś rendez-vous.; (1.1) Przyszłość, jak przystało na damę, która ma rendez-vous w hotelu, była zawoalowana. Nie rozpoznałem jej, ale spędziłem z nią noc^[2].; (1.2) Sprawdzam aktualne dane na temat rendez-vous planetoid z Madeleine. Wciąż nic pewnego^[3].; (1.2) Sądzę, panie ministrze, że te (sic!) nasze rendez-vous zmierza ku końcowi i może to właściwy moment, by zadać najprostsze z możliwych do pomyślenia pytań, tak proste, że aż naiwne^[4].

↑ Hasło „rendez-vous” w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
↑ Stanisław Mrożek, Jak zostałem filmowcem, 1975, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
↑ Jacek Dukaj, W kraju niewiernych, 2000, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
↑ Kancelaria Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, Stenogram z 8. posiedzenia Komisji Śledczej, 2004, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
↑ Andrzej Markowski, Radosław Pawelec, Wielki słownik wyrazów obcych i trudnych, Langenscheidt, Warszawa 2007, ISBN 978-83-7476-242-7, s. 665.

rzeczownik, rodzaj męski

etymologia:: (1.1) rzecz. odczas. od se rendre; (1.1) źródłosłów dla tur. randevu