rekonstrukcja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

rekonstrukcja (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) odtworzenie czegoś opierając się o zachowane fragmenty, informacje, szczątki, przekazy itd.; t. rzecz, która została odtworzona/zrekonstruowana
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Biblijne teksty dotyczącehistoriiIzraela odwzorowaniem wyobraźni historycznej i mitologicznej autorów biblijnych, a nie wierną rekonstrukcją przeszłości[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) rekonstrukcja gabinetu / rekonstrukcja rządu • rekonstrukcja zdarzeń / bitwy
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. rekonstruowanie n, konstrukcja ż, konstruktor m, konstruktorka ż, zrekonstruowanie n, konstruowanie n, rekonstruktor m, rekonstruktorka ż
czas. rekonstruować ndk., zrekonstruować dk., konstruować ndk.
przym. rekonstrukcyjny, konstrukcyjny
rzecz. konstruowanie n, konstrukcja ż, rekonstruowanie n
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. re- + konstrukcja < łac.
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
  2. Łukasz Niesiołowski-Spanò, Dziedzictwo Goliata: Filistyni i Hebrajczycy w czasach biblijnych, s. 152.