pupen

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

pupen (język czeski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny

(1.1) bot. pąk
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. pupenec, pupínek
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

pupen (język niemiecki)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpuːpn̩] ?/i
znaczenia:

czasownik słaby

(1.1) pot. puszczać bąka, puszczać bąka
odmiana:
(1.1)[1] pup|en (pupt), pupte, gepupt (haben)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) pupsen
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Pupen n, Pup m, Pupser m
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła: