puchacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

puchacz (język polski)[edytuj]

puchacz (1.1)
wymowa:
IPA[ˈpuxaʧ̑], AS[puχač]
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(1.1) ornit. największa występująca w Polsce sowa; zob. też puchacz w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) środ. oszust karciany grający nocą[1]
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Wrona gdzieniegdzie kracze i puchają puchacze[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) puchacz huka / pohukuje
synonimy:
(1.1) sowa
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. puchać
związki frazeologiczne:
etymologia:
st.pol. puhacz < st.pol. pohukanie[3]
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło puchacz w: Gry i zabawy środowisk dewiacyjnych w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, s. 102, Poznań, Wydawnictwo Naukowe UAM, 2004, ISBN 83-232-1378-X.
  2. Adam Mickiewicz: Lilie.
  3. Maciej Malinowski, Jak ogurek stał się… ogórkiem!, „Obcy język polski”