publiczność

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

publiczność (język polski)[edytuj]

publiczność (1.2)
publiczność (1.2)
publiczność (1.2)
wymowa:
IPA[puˈblʲiʧ̑nɔɕʨ̑], AS[publʹičność], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) cecha tego, co jest publiczne, cecha tych, którzy publiczni
(1.2) grupa osób, która oglądają jakieś przedstawienie, pokaz, zawody
odmiana:
(1.1-2) blm,
przykłady:
(1.2) Publicznością tego iluzjonisty od lat były dzieci.
składnia:
kolokacje:
(1.2) występować przed publicznością • mieć stałą / wierną publiczność • publiczność zorganizowana
synonimy:
(1.2) widownia, publika, audytorium, widzowie
antonimy:
(1.2) aktorzy
hiperonimy:
(1.1) cecha
(1.2) grupa
hiponimy:
(1.2) kibice
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. publika ż, publisia ż, publikator m, publicysta m
czas. publikować, opublikować, upubliczniać
przym. publiczny, publicystyczny
przysł. publicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1-2) pol. publiczny
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: