powódka

powódka (język polski)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) praw. kobieta wnosząca pozew do sądu

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	powódka	powódki
dopełniacz	powódki	powódek
celownik	powódce	powódkom
biernik	powódkę	powódki
narzędnik	powódką	powódkami
miejscownik	powódce	powódkach
wołacz	powódko	powódki

przykłady:

(1.1) Pozwany zeznał, że powódka umyślnie go sprowokowała.

(1.1) Wystudiowany szloch powódki ani przez chwilę nie zwiódł doświadczonej sędziny.

(1.1) Zeznająca powódka bez zahamowań wypluła z siebie całą frustrację, rozczarowanie i złość.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. powodowanie n, powód mrz, powództwo n

forma męska powód mos

czas. powodować ndk.

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

(1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: powód

• bułgarski: (1.1) ищца ż
• czeski: (1.1) žalobkyně ż
• duński: (1.1) sagsøgerinde w
• rosyjski: (1.1) исти́ца ż

źródła: