poszukiwacz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

poszukiwacz (język polski)[edytuj]

poszukiwacz (1.1) złota
wymowa:
IPA[ˌpɔʃuˈcivaʧ̑], AS[pošuḱivač], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba, która czegoś poszukuje
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Zagraniczni poszukiwacze żon wolą dziewczyny mające wyższe wykształcenie.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) eksplorator
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
(1.1) szperacz, tropiciel
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. poszukiwanie n, poszukanie n, szukanie n, poszukiwany m, poszukiwana ż, przeszukiwanie n, przeszukanie n, szukacz m, szukaczka ż
forma żeńska poszukiwaczka ż
czas. poszukiwać ndk., poszukać dk., szukać ndk., przeszukać dk., przeszukiwać ndk.
przym. poszukiwawczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: