Przejdź do zawartości

poniewierać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

poniewierać (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) odnosić się do kogoś w sposób pozbawiony szacunku, okazywać pogardę; maltretować fizycznie lub psychicznie, wykorzystując swoją przewagę[1][2][3]
(1.2) daw. nie dbać o coś, nie szanować przedmiotów, pozostawiać je bez opieki lub w zaniedbaniu[4][5]

czasownik zwrotny poniewierać się

(2.1) o ludziach: nie posiadać stałego miejsca zamieszkania, zmuszonym być do ciągłego przemieszczania się, znosząc przy tym trudy, nędzę i upokorzenia; być na łasce losu[3][6][7]
(2.2) o przedmiotach: znajdować się w nieładzie, leżeć w miejscu do tego nieprzeznaczonym, być rozrzuconym lub porzuconym bez dbałości[3][6][7]
odmiana:
(1.1-2) koniugacja I
(2.1-2) koniugacja I
przykłady:
(1.1) Widziałam, jak jeden człowiek potrafi niszczyć drugiego, poniewierać i doprowadzić do wszystkiego, co najgorsze[8].
(1.1) Poniewiera - ale kocha, więzi i katuje - ale żyć bez Isaury nie może[9].
(1.2) Ale szkodá święconych rzeczy poniewieráć[10].
(2.1) Mama nie chciała nigdzie uciekać, poniewierać się, prosić o łaskę, kryć się jak zwierzę[11].
(2.2) Wszędzie poniewiera się mnóstwo wiórów sczerniałych, zeschniętych, którymi wiatr się zabawia[12].
składnia:
(1.1) poniewierać + N. (kim?) • daw. rzad. poniewierać + B. (kogo?)
(2.1-2) poniewierać się + miejsce (po czym?, gdzie?)
kolokacje:
(1.1) poniewierać ludźmi / podwładnymi / rodziną
(1.2) poniewierać godność / sławę
(2.2) poniewierać się po podłodze / szufladach / strychu
synonimy:
(1.1) pomiatać, gardzić, gnębić, maltretować, lekceważyć, szykanować
(2.1) błąkać się, włóczyć się, wałęsać się
(2.2) walać się, zalegać, być rozrzuconym
antonimy:
(1.1) szanować
(1.2) szanować, dbać, pielęgnować
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. poniewierka ż, poniewieranie n, sponiewieranie n
czas. sponiewierać dk., naponiewierać dk.
związki frazeologiczne:
kto daje i odbiera, ten się w piekle poniewieraponiewierać się po świecieponiewierać się po kątach
etymologia:
Czasownik ogólnosłowiański. Pochodzi od rdzenia prasł. *virati, będącego formą wielokrotną (iteratywną) od prasł. *verti (vъrǫ) → zamykać, zawierać, kryć. Pierwotne znaczenie (rekonstruowane jako stpol. *nie wierać) oznaczało „nie ukrywać, nie chować czegoś”, a w konsekwencji – „pozostawiać bez opieki, w nieładzie, byle jak[2][13]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „poniewierać” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „poniewierać” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  3. 1 2 3 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „poniewierać” w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  4. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „Poniewierać” w: Michał Arct, M. Arcta Słownik ilustrowany języka polskiego, Wydawnictwo M. Arcta w Warszawie, Warszawa 1916.
  5. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „poniewierać” w: Elektroniczny słownik języka polskiego XVII i XVIII wieku, red. Włodzimierz Gruszczyński, Instytut Języka Polskiego PAN, Warszawa.
  6. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „poniewierać się” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  7. 1 2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „poniewierać się” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  8. Marek Soból, Mojry, 2005, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  9. Teodor Krzysztof Toeplitz, Mój wybór: rzeczy mniejsze, 1998, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  10. Anonim, Nowy Sowizrzał : abo ráczej Nowyźrzał, nie patrzeć ia iako sowy, Kraków ca 1684.
  11. Henryk Grynberg, Drohobycz, Drohobycz, 1997, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  12. Stefan Żeromski, Wiatr od morza, 1922, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  13. Wiesław Boryś, Słownik etymologiczny języka polskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2008, ISBN 978-83-08-04191-8.