poniedziałek

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

poniedziałek (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˌpɔ̃ɲɛ̇ˈʥ̑awɛk], AS[põńėʒ́au̯ek], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) pierwszy dzień tygodnia; zob. też poniedziałek w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W poniedziałek idę do pracy na ósmą.
składnia:
kolokacje:
(1.1) Poniedziałek Wielkanocnylany poniedziałekoblewany poniedziałekdziś jest / mamy poniedziałek • napisać / przygotować / przynieść coś na poniedziałek • odbywać się / przyjść w poniedziałek • od poniedziałku do wtorku / środy itd.
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) dzień tygodnia
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
skr. pon.[1][2], pn.[1][2]
rzecz. poniedziałkowanie n
przym. poniedziałkowy
czas. poniedziałkować ndk.
związki frazeologiczne:
szewski poniedziałek
etymologia:
(1.1) pol. po + niedziela[3]
uwagi:
(1.1) zobacz też: poniedziałekwtorekśrodaczwartekpiąteksobotaniedziela
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Skracanie nazw dni tygodnia i miesięcy w: Poradnia Językowa PWN.
  2. 2,0 2,1 hasło poniedziałek w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Jan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka, „Język Polski” nr 5, listopad-grudzień 1921, s. 1-11.