politura

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

politura (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) spirytusowy roztwór szelaku używany w meblarstwie do wykańczania powierzchni drewna; zob. też politura w Wikipedii.
(1.2) powłoka z politury (1.1)
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.2) dbać o politurę • czyścić / wycierać politurę • czyszczenie politury
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. politurowanie n
czas. politurować ndk.
przym. politurowany
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: