politura
politura (język polski)
[edytuj]
- wymowa:
- ⓘ
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) spirytusowy roztwór szelaku, używany głównie w meblarstwie, służący do wykańczania powierzchni drewna; zob. też politura w Wikipedii
- (1.2) powłoka z politury (1.1)
- (1.3) przen. coś, co jest przykrywką dla prawdziwego stanu rzeczy[1]
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik politura politury dopełniacz politury politur celownik politurze politurom biernik politurę politury narzędnik politurą politurami miejscownik politurze politurach wołacz polituro politury
- przykłady:
- (1.1) Ojciec zwilżył szmatę paroma kroplami politury i tak wrzucił pod blachę[2].
- (1.2) Były to stoły, krzesła, stoliki, zegary, które jeszcze niedawno przypominały stare rupiecie, teraz zaś, wyleczone przez pana Kleksa, lśniły, połyskiwały świeżutką politurą i wyglądały jak nowe[3].
- (1.3) A skrapla się ona w rewelacji na temat dzikości i niedostępności Czarnego Lądu, ale - o czym dzisiaj wiemy coraz lepiej - w wiedzy o esencjalnej dzikości i nieokiełznania w sercu Białego Człowieka. A więc tego wszystkiego, co skutecznie kryło się za cywilizacyjną politurą[4].
- (1.3) Brzmiał tak, jak gdyby odprysła z niego cała aktorska politura[5].
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) błyszcząca / odrapana politura • dbać o politurę • czyścić / wycierać politurę • czyszczenie politury
- synonimy:
- (1.3) maska, przykrywka, pozór
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. politurowanie n, nitropolitura ż
- czas. politurować ndk.
- przym. politurowy
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) French polish
- bułgarski: (1.1) политура ż; (1.2) политура ż
- czeski: (1.1) politura
- fiński: (1.1) pulituuri
- hiszpański: (1.1) laca de alcohol ż
- niderlandzki: (1.1) politoer
- niemiecki: (1.1) Politur ż
- rosyjski: (1.1) политу́ра ż; полиро́вка ż
- ukraiński: (1.1) політу́ра ż
- węgierski: (1.1) sellakpolitúr
- wilamowski: (1.1) puölitur
- źródła:
- ↑
Hasło „politura” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN. - ↑ Rozdział VIII w: Bogdan Wojdowski, Chleb rzucony umarłym, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1971, s. 245.
- ↑ Jan Brzechwa, Akademia pana Kleksa, 1946, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Dariusz Czaja, Lekcje ciemności, 2009, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑ Jan Józef Szczepański, Polska jesień, 1955, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.
