pojedynczo

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

pojedynczo (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌpɔjɛˈdɨ̃n͇ʧ̑ɔ], AS[poi ̯edṇčo], zjawiska fonetyczne: udziąs.nazal.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

przysłówek

(1.1) samemu, w pojedynkę, oddzielnie
odmiana:
(1.1) nie stopniuje się
przykłady:
(1.1) Do kasy proszę podchodzić pojedynczo.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) w pojedynkę
antonimy:
(1.1) zbiorowo, grupowo
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. pojedynczy
rzecz. jedynak mos, pojedynczość ż, pojedynek mrz, jedność ż, jedynka ż, pojedynka
przysł. w pojedynkę
związki frazeologiczne:
etymologia:
zob. pojedynczy
uwagi:
pisownia „pojedyńczo” to błąd językowy[1]
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Porada „-nczy czy -ńczy?” w: Poradnia językowa PWN.