pogoń

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: pògón

pogoń (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈpɔɡɔ̃ɲ], AS[pogõń], zjawiska fonetyczne: nazal.
?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) podążanie za czymś/kimś w celu schwytania tego obiektu; pościg
(1.2) grupa ludzi prowadzący pogoń (1.1)
(1.3) przen. wytężone dążenie do osiągnięcia czegoś

czasownik, forma fleksyjna

(2.1) 2. os. lp rozk. od: pogonić
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.3) Sylwester za pasem, już teraz jak grzyby po deszczu wyrastają sklepy i stragany z petardami, w pogoni za zyskiem handlowcy zapominają o obowiązującym zakazie sprzedaży artykułów pirotechnicznych nieletnim (…)[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
gonitwa
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. goniec m, pogonia ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Korpus języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.