podwika

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

podwika (język polski)[edytuj]

Kobieta w podwice (1.1)
wymowa:
[uwaga 1] IPA[pɔdˈvʲika], AS[podvʹika], zjawiska fonetyczne: zmięk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) st.pol. element stroju kobiecego, duża chusta z białego płótna, zasłaniająca szyję i boki twarzy[1][2]; zob. też podwika w Wikipedii
(1.2) st.pol. przen. zamężna kobieta[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Po sukni znam żałobę, znam i po podwice.[3]
(1.2) Samson miał siłę potężną, ale że mu podobno oleju w głowie brakło, że się dał podwice za nos wodzić, że nie miał siły ducha, wyższości jego i niepodległości, musiał młyny obracać Filistynom[4]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kwef, namitka, woal, welon, podwijka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.
zdrobn. podwiczka
st.pol. podwikarz
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
zob. też podwika w Encyklopedii staropolskiej
  1. jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, Słownik języka polskiego, Warszawa 1908, tom 4, s. 437.
  2. J. Karłowicz, Słownik gwar polskich, Kraków 1906, tom 4, s. 201.
  3. Jan Kochanowski, Do Kachny, w: Fraszki, Księgi trzecie, Kraków, 1883.
  4. Józef Ignacy Kraszewski, Tomko Prawdzic, rozdz. VIII, Lwów, 1866.