Przejdź do zawartości

plenipotencja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

plenipotencja (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [ˌplɛ̃ɲipɔˈtɛ̃nt͡sʲja], AS: [plẽńipotẽncʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
ⓘ
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) praw. pełnomocnictwo (prawo do działania w czyimś imieniu)
odmiana:
(1.1)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. plenipotent mos, plenipotentka ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. plenipotent[2] < łac.kośc. plenipotens[3]
uwagi:
tłumaczenia:
zobacz listę tłumaczeń w haśle: pełnomocnictwo
źródła:
  1. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „plenipotencja” w: Marcin Woliński, Zygmunt Saloni, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego (wyd. IV online), Warszawa 2020.
  2. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „plenipotencja” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  3. ↑ publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „plenipotent” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.