piernik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

piernik (język polski)[edytuj]

kawałek piernika (1.1)
pierniki (1.1)
wymowa:
IPA[ˈpʲjɛrʲɲik], AS[pʹi ̯erʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy lub męskozwierzęcy

(1.1) kulin. twarde ciemnobrązowe ciasto robione z mieszaniny mąki pszennej i żytniej, mleka, jajek, skarmelizowanego cukru, miodu, silnie przyprawione cynamonem, imbirem; zob. też piernik w Wikipedii
(1.2) bot. zob. pieprzowiec[1]
(1.3) przen. teatr. przest. niewiele warta rola, bez efektu[1]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) przen. pot. pogard. o starym mężczyźnie
odmiana:
(1.1-3)
(2.1)
przykłady:
(1.1) W tym roku bożonarodzeniowe pierniki były wyśmienite!
(2.1) Ten piernik stoi nad grobem, a wciąż się ogląda za małolatami.
składnia:
kolokacje:
(1.1) piernik lubelski / norymberski / pardubicki / toruński / tulski / wrocławski
synonimy:
(2.1) ramol
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. piernikarzówna ż, piernikarzowa ż, piernikarz mos, piernikarstwo n, piernikarnia ż, piernikarka ż, piernikarczyk mos, pierniczarz mos, piernikalia nmos, pierniczarka ż
zdrobn. pierniczek mrz
zgrub. pierniczysko n
czas. pierniczyć ndk., popierniczyć dk., odpierniczyć dk., odpierniczać ndk., wypierniczyć dk., wypierniczać dk., spierniczyć dk., upierniczyć dk.
przym. piernikowy, pierniczkowy, piernikarski, piernikarzowy, pierny
związki frazeologiczne:
stary piernikdzidzia-piernikco ma piernik do wiatrakamieć się jak piernik do wiatraka
etymologia:
(1.1) pol. pierny[1]
(1.2-3, 2.1) od (1.1)
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 1,2 publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło piernik w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. IV, s. 155, Warszawa 1900–1927.