Przejdź do zawartości

personalizm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

personalizm (język polski)

[edytuj]
wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) filoz. nurt w fiozofii stawiajacy w centrum osobę ludzką oraz jej godność, wolność, niezależność i niepowtarzalność; zob. też personalizm w Wikipedii
(1.2) psych. nurt psychologiczny postulujący nierozerwalność i ścisłe połączenie między funkcjami psychicznymi[1]
odmiana:
(1.1) blm[2],
przykłady:
(1.1) W rozwijanej przez współczesny personalizm refleksji raz po raz dochodzi do głosu podstawowa intuicja - intuicja o wartości człowieka[4].
składnia:
kolokacje:
(1.1) personalizm chrześcijański / integralny / otwarty / społeczny / uniwersalistyczny
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. personalizowanie n, personalizacja ż, personalista mos, personalistka ż
przym. personalistyczny
przysł. personalistycznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
ang. personalism[2] < niem. Personalismus[5] < łac. persōnālis[6]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „personalizm” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 1 2 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. 1 2 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „zmie” wymawia się alternatywnie jako „zmie” albo „źmie”.
  4. Józef Tischner, Świat ludzkiej nadziei : wybór szkiców filozoficznych 1966-1975, 1975, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  5. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „personalism” w: Stanford Encyclopedia of Philosophy.
  6. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.