perfektiv

perfektiv (język niemiecki)

wymowa:

IPA: [ˈpɛʁfɛktiːf]

^ⓘ

znaczenia:

przymiotnik

(1.1) gram. dokonany, perfektywny

odmiana:

(1.1)

(zob. deklinacja przymiotnikowa)		liczba pojedyncza			liczba mnoga
przypadek	deklinacja	m	ż	n	m ż n
Nom.	słaba mieszana mocna	der perfektive ein perfektiver perfektiver	die perfektive eine perfektive perfektive	das perfektive ein perfektives perfektives	die perfektiven perfektiven perfektive
Gen.	słaba mieszana mocna	des perfektiven eines perfektiven perfektiven	der perfektiven einer perfektiven perfektiver	des perfektiven eines perfektiven perfektiven	der perfektiven perfektiven perfektiver
Dat.	słaba mieszana mocna	dem perfektiven einem perfektiven perfektivem	der perfektiven einer perfektiven perfektiver	dem perfektiven einem perfektiven perfektivem	den perfektiven perfektiven perfektiven
Akk.	słaba mieszana mocna	den perfektiven einen perfektiven perfektiven	die perfektive eine perfektive perfektive	das perfektive ein perfektives perfektives	die perfektiven perfektiven perfektive
nie stopniuje się

przykłady:

składnia:

kolokacje:

(1.1) perfektive Aktionsart

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

(1.1) ingressiv, egressiv, mutativ, kausativ

wyrazy pokrewne:

rzecz. Perfektivieren n, Perfekt n, Perfektum n

czas. perfektivieren

przym. perfektivisch

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

zobacz też: Indeks:Niemiecki - Słownictwo gramatyczne

źródła: