Przejdź do zawartości

partyjny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

partyjny (język polski)

[edytuj]
wymowa:
IPA: [parˈtɨjnɨ], AS: [partyi ̯ny]
znaczenia:

przymiotnik relacyjny

(1.1) związany z partią polityczną, dotyczący partii politycznej

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) przed 1989 r.: członek rządzącej partii komunistycznej
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) Był zbyt wysoko postawionym dygnitarzem partyjnym szczebla wojewódzkiego i gmina to nie był jego poziom[1].
(2.1) Informacje czerpał z radia francuskiego i telefonów od partyjnych przyjaciół[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) aktyw / czyn / dygnitarz / działacz / elektorat / funkcjonariusz / sąd / system / zjazd partyjny • bojówka / frakcja / młodzieżówka partyjna • zebranie partyjne
synonimy:
(2.1) pot. partyjniak
antonimy:
(2.1) bezpartyjny
hiperonimy:
(1.1) polityczny
hiponimy:
(1.1) centrolewicowy, centroprawicowy, centrowy, lewicowy, liberalny, prawicowy[3]
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. partia ż, partyjka ż, partyjniactwo n, partyjniak m, partyjniaczka ż, upartyjnianie n, upartyjnienie n, partyjność ż
czas. upartyjnić, upartyjniać ndk., upartyjniać dk.
przym. partyjniacki
przysł. partyjnie
związki frazeologiczne:
beton partyjnyaparat partyjny
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Ryszard Ćwirlej, Śmiertelnie poważna sprawa, Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, Warszawa 2018, ISBN 978-83-287-0651-4.
  2. Janusz Rolicki, Edward Gierek: życie i narodziny legendy, 2002, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
  3. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, Stanisław Dubisz (red.), Elżbieta Sobol (red.), t. 1–4, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 978-83-01-13868-4.