pańszczyzna

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

pańszczyzna (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[pãj̃ˈʃʧ̑ɨzna], AS[pãĩ ̯ščyzna], zjawiska fonetyczne: nazal.rozs. artyk.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) hist. bezpłatna i przymusowa praca chłopów na rzecz właściciela ziemskiego w zamian za nadział gruntu; zob. też pańszczyzna w Wikipedii
(1.2) pot. przen. uciążliwy obowiązek[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Na ziemiach polskich najszybciej zniesiono pańszczyznę w zaborze pruskim.
(1.2) Większość załogi traktuje pracę w godzinach ponadwymiarowych jako przykrą i nieznośną pańszczyznę.
składnia:
kolokacje:
(1.1) pańszczyzna piesza / sprzężajnaodrabiać pańszczyznę • likwidacja / zniesienie pańszczyzny • wymiar pańszczyzny
(1.2) odbębniać / odwalać pańszczyznę
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) renta feudalna
(1.2) obowiązek
hiponimy:
(1.1) bojarszczyzna
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
przym. pańszczyźniany, pański, Pański
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło pańszczyzna w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.