pałasz

From Wikisłownik
Jump to navigation Jump to search

pałasz (język polski)[edit]

pałasze (1.1)
pałasze (2.1)
pronunciation:
definitions:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) hist. odmiana broni białej o prostej głowni; zob. też pałasz (broń) w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) icht. podłużna, spłaszczona ryba z rodziny pałaszowatych

czasownik, forma fleksyjna

(3.1) 2. os. ter. od: pałać
inflection:
(1.1)
(2.1)
(3.1) zob. pałać
examples:
(1.1) Niemiec, Moskal nie osiędzie, gdy jąwszy pałasza, hasłem wszystkich zgoda będzie i ojczyzna nasza[1].
(3.1) Jacku, czy w istocie pałasz płomiennym afektem ku naszej Joannie?
syntax:
collocations:
(1.1) pałasz waloński • pałasz jednosieczny / obosieczny
(2.1) pałasz czarnypałasz ogoniasty
synonyms:
antonyms:
hypernyms:
hyponyms:
holonyms:
meronyms:
related terms:
rzecz. pałaszowate nmos, pałaszowanie n, spałaszowanie n
czas. pałaszować ndk., spałaszować dk.
idioms:
etymology:
(1.1) niem. Pallasch[2] < węg. pallos[3] < tur. palamiecz[4]
(2.1) od (1.1)
notes:
translations:
sources:
  1. Józef Wybicki: Hymn Polski, wersja pierwotna
  2. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło pałasz w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 22.
  4. Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków 1927