Przejdź do zawartości

płukać

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego

płukać (język polski)

[edytuj]
ktoś płucze (1.1) warzywa
on płucze (1.2) złoto
wymowa:
IPA: [ˈpwukat͡ɕ], AS: [pu̯ukać]
znaczenia:

czasownik niedokonany

(1.1) czyścić, myć coś pod czystą, bieżącą wodą
(1.2) uzyskiwać drobiny rodzimego złota obmywając piasek wodą
(1.3) dokonywać czyszczenia narządu wskutek napełniania i opróżniania organu płynem, np. żołądka[1]
odmiana:
(1.1-2) koniugacja IX
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. płukanie n, płuczka ż, płukanka ż, popłuczyna ż
czas. opłukiwać, wypłukać dk., wypłukiwać ndk.
przym. płuczkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) prasł. *polkati[2]
uwagi:
Dawniej pisano płókać[3].
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „płukać” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło „płukać” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
  3. Maciej Malinowski, Jak ogurek stał się… ogórkiem!, „Obcy język polski” (3)