oyun

oyun (język turecki)

wymowa:

^ⓘ

znaczenia:

rzeczownik

(1.1) gra

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	oyun	oyunlar
biernik	oyunu	oyunları
celownik	oyuna	oyunlara
miejscownik	oyunda	oyunlarda
ablatyw	oyundan	oyunlardan
dopełniacz	oyunun	oyunların
formy dzierżawcze mianownik osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp oyunum oyunlarım 2. os. lp oyunun oyunların 3. os. lp oyunu oyunları 1. os. lm oyunumuz oyunlarımız 2. os. lm oyununuz oyunlarınız 3. os. lm oyunu oyunları biernik osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp oyunumu oyunlarımı 2. os. lp oyununu oyunlarını 3. os. lp oyununu oyunlarını 1. os. lm oyunumuzu oyunlarımızı 2. os. lm oyununuzu oyunlarınızı 3. os. lm oyununu oyunlarını celownik osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp oyunuma oyunlarıma 2. os. lp oyununa oyunlarına 3. os. lp oyununa oyunlarına 1. os. lm oyunumuza oyunlarımıza 2. os. lm oyununuza oyunlarınıza 3. os. lm oyununa oyunlarına miejscownik osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp oyunumda oyunlarımda 2. os. lp oyununda oyunlarında 3. os. lp oyununda oyunlarında 1. os. lm oyunumuzda oyunlarımızda 2. os. lm oyununuzda oyunlarınızda 3. os. lm oyununda oyunlarında ablatyw osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp oyunumdan oyunlarımdan 2. os. lp oyunundan oyunlarından 3. os. lp oyunundan oyunlarından 1. os. lm oyunumuzdan oyunlarımızdan 2. os. lm oyununuzdan oyunlarınızdan 3. os. lm oyunundan oyunlarından dopełniacz osoba liczba pojedyncza liczba mnoga 1. os. lp oyunumun oyunlarımın 2. os. lp oyununun oyunlarının 3. os. lp oyununun oyunların 1. os. lm oyunumuzun oyunlarımızın 2. os. lm oyununuzun oyunlarınızın 3. os. lm oyununun oyunların

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

źródła: