ostrzyciel

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ostrzyciel (język polski)[edytuj]

ostrzyciel (1.1)
ostrzyciel (1.2)
wymowa:
IPA[ɔˈsṭʃɨʨ̑ɛl], AS[osṭšyćel], zjawiska fonetyczne: zmięk.utr. dźw.udziąs.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) film. pracownik planu filmowego odpowiedzialny za ustawianie ostrości obiektywu kamery; zob. też ostrzyciel w Wikipedii
(1.2) rzem. hist. rzemieślnik ostrzący noże, nożyczki itp.
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Dobry ostrzyciel potrafi bezbłędnie prowadzić ostrość, utrzymując na poruszającym się aktorze.
(1.2) Na naszą ulicę zawędrował dziś ostrzyciel ze swoim warsztatem.
składnia:
(1.2) ostrzyciel + D. lp
(1.2) ostrzyciel + D. lm
kolokacje:
(1.1) być ostrzycielem • pracować jako ostrzyciel • ostrzyciel obrazu / kamery
(1.2) być ostrzycielem • pracować jako ostrzyciel • wędrowny / uliczny ostrzyciel • ostrzyciel noży / nożyczek
synonimy:
(1.1) pierwszy asystent kamery, asystent operatora obrazu
(1.2) ostrzarz
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ostrość ż, ostrzenie n, wyostrzanie n, wyostrzenie n, ostrzałka ż, ostrze n
czas. ostrzyć, wyostrzyć, naostrzyć
przym. ostry, ostrzowy
przysł. ostro
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. ostrzyć + -el
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: