ostracyzm

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ostracyzm (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɔˈstraʦ̑ɨsm̥], AS[ostracysm̦], zjawiska fonetyczne: wygł. ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bojkot jakiejś osoby wykluczonej ze swojego środowiska zwykle z powodu nieakceptowanego przez resztę społeczności zachowania; okazywanie jej wykluczenia
(1.2) hist. w starożytnych Atenach rodzaj tajnego głosowania, podczas którego wolni obywatele typowali osoby podejrzane o dążenie do tyranii i zasługujące na wygnanie z miasta na 10 lat; zob. też ostracyzm w Wikipedii
odmiana:
(1.1-2)[1]
przykłady:
składnia:
(1.1) poddać kogoś ostracyzmowi • doświadczyć ostracyzmu • być przedmiotem ostracyzmu • stać się obiektem ostracyzmu
kolokacje:
(1.1) ostracyzm towarzyski
synonimy:
(1.2) sąd skorupkowy
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ostrak mrz, ostrakon mrz
czas. ostracyzować
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. ὀστρακισμός (ostrakismós) ← gr. ὄστρακον (óstrakon) → naczynie z palonej gliny
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. 2,0 2,1 Należy do grupy rzeczowników, w których końcówkę zapisywaną w Ms. i W. lp jako „-zmie” wymawia się alternatywnie jako „-zmie” albo „-źmie”.