ostentacja

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ostentacja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔstɛ̃nˈtaʦ̑ʲja], AS[ostẽntacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. demonstracyjny, manifestacyjny sposób zachowania się, mający na celu zwrócenie czyjejś uwagi, na pokaz[1]
odmiana:
(1.1) [2]
przykłady:
(1.1) Stronnictwo radziwiłłowskie z porywczością swą, butą, ostentacją potęgi i popularności, uchodziło w kraju za daleko mniej zręczne i w polityce nie mogące się mierzyć ze stronnictwem Familii.[3]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) ostentacyjność, manifestacyjność
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ostentacyjność ż
przym. ostentacyjny
przysł. ostentacyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) franc. ostentation[2], łac. ostentatio (pysznienie, chwalenie się) od łac. ostento (pokazywać, chełpić się czymś)[4][1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. 1,0 1,1 Hasło ostentacja w: Wielki słownik wyrazów obcych, praca zbiorowa, pod red. Mirosława Bańki, s. 917, Warszawa, PWN, 2008, ISBN 978-83-01-14455-5.
  2. 2,0 2,1 publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Hasło ostentation w: Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  3. Józef Ignacy Kraszewski: Saskie ostatki
  4. Hasła ostentatio, ostento w: Mały słownik łacińsko-polski, praca zbiorowa pod red. Józefa Korpantego, Warszawa, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2001, ISBN 978-83-7195-844-1.