osadnictwo

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

osadnictwo (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj nijaki

(1.1) archeol. całokształt działalności grup ludzkich wywołujący zmiany w środowisku geograficznym; zob. też osadnictwo w Wikipedii
(1.2) zespół osiedli ludzkich
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.1) Zmiany te zachodziły w gospodarce, osadnictwie, kulturze materialnej, jak i przede wszystkim w obrządku pogrzebowym[1].
(1.1) Pierwsze ślady osadnictwa na wzgórzu pochodzą z okresu neolitu[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) archeologia / geografia / historia osadnictwa • osadnictwo miejskie / wiejskie / wojskowe
synonimy:
(1.1) kolonizowanie, osadzanie, zasiedlanie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. osadnik mos/mrz
czas. osadnikować ndk.
przym. osadniczy
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. osadnik + -stwo
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: