ordynariusz

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

ordynariusz (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) praw. w Kościele katolickim wyższy przełożony mający władzę kościelną nad jakimś obszarem lub grupą wiernych; zob. też ordynariusz w Wikipedii
(1.2) pot. biskup diecezjalny
(1.3) daw. robotnik rolny w folwarku otrzymujący ordynarię[1]
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Zgodnie z prawem kanonicznym ojciec prowincjał jest ordynariuszem dla podległych mu zakonników.
(1.2) Naszego ordynariusza nie obchodzą problemy społeczne jego własnych diecezjan.
składnia:
(1.1) ordynariusz +D.
kolokacje:
(1.1) ordynariusz diecezji / diecezjalny / polowy / gliwicki / opolski / miejscamiejscowy ordynariusz
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) przełożony
(1.2) biskup
(1.3) chłop
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. ordynariat m, ordynaria ż, ordynacja ż
przym. ordynariuszowski
czas. ordynować
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. ordinarius
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło ordynariusz w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.