oprawca

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

oprawca (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɔˈprafʦ̑a], AS[oprafca], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) osoba torturująca lub mordująca z czyjegoś polecenia[1]
(1.2) hist. urzędnik powołany do ścigania przestępców w XIV i XV wieku w Polsce; zob. też oprawca w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) kat, rakarz, rzeźnik
(1.2) justycjariusz
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) zbrodniarz
(1.2) urzędnik
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. oprawiać ndk.
rzecz. oprawa ż
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło oprawca w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.