opozycja

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

opozycja (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔpɔˈzɨʦ̑ʲja], AS[opozycʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) przeciwstawienie, przeciwdziałanie
(1.2) polit. partia, stronnictwo przeciwne rządowi, większości parlamentarnej
(1.3) astr. układ planet, ciał niebieskich w stosunku do Ziemi; zob. też opozycja (astronomia) w Wikipedii
(1.4) szach. przeciwstawne położenie króli na jednej linii lub przekątnej, kiedy króle oddziela jedno pole
(1.5) sport. w szermierce: zabezpieczenie ręki gardą[1]
odmiana:
(1.1-5)
przykłady:
(1.2) Opozycja może liczyć na 50 miejsc w parlamencie.
(1.3) Mars i Słońce dzisiaj w opozycji.
(1.4) W końcówkach z pojedynczym pionem uzyskanie opozycji jest jedynym środkiem obronnym.
składnia:
kolokacje:
(1.2) konstruktywna opozycjaparlamentarna / pozaparlamentarna opozycja • przejść do opozycji
(1.4) opozycja prosta / skośna / boczna
synonimy:
(1.1) przeciwstawienie, przeciwdziałanie
antonimy:
(1.3) koniunkcja
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. opozycjonista m, opozycjonistka f, opozycyjność f
przym. opozycyjny
przysł. opozycyjnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac. oppositio (opór) i opponens dpn.opponentis (p.pr.) od opponere (przeciwstawiać, narażać); op- z ob- 'przeciw; do'; ponere; oraz pozycja
uwagi:
zob. też opozycja w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Słownik języka polskiego PWN online, opozycja, 1997-2012
  2. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.