opora

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

opora (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) książk. osoba, na której można się wesprzeć w trudnej sytuacji
(1.2) daw. rzecz, na której coś lub ktoś się opiera
(1.3) daw. coś będące przeszkodą, trudnością stojącą na drodze do czegoś
odmiana:
(1.1-3)
przykłady:
(1.1) Jesteś władcą i oporą moją i wszystkich Fenicjan w tym kraju, ale bądźmiłosierny[1]
(1.3) Wszystko szło temu Królowi z oporą.[2]
składnia:
kolokacje:
(1.3) iść z oporą
synonimy:
(1.1) oparcie, opoka, ostoja
(1.3) przeszkoda, zawada
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. parcie n, opór mrz, oparcie n, opieranie n, opieranie się n
czas. opierać się ndk., oprzeć się dk.
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Bolesław Prus, Faraon [1]
  2. Stanisław Staszic, Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego Kanclerza i Hetmana W. K.: do dzisieyszego stanu Rzeczypospolitey Polskiey przystosowane, Том 1, s. 224 [2]