onomastyka

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

onomastyka (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔ̃nɔ̃ˈmastɨka], AS[õnõmastyka], zjawiska fonetyczne: nazal.akc. na 3 syl.akc. pob. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) jęz. dział językoznawstwa zajmujący się badaniem nazw własnych (osobowych i geograficznych); zob. też onomastyka w Wikipedii
odmiana:
(1.1) blm,
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) nazewnictwo
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
(1.1) leksykologia
meronimy:
(1.1) antroponomastyka (antroponimia), etnonimia, toponomastyka (toponimia, toponimika)
wyrazy pokrewne:
rzecz. onomasta m, onomastyk m
przym. onomastyczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
gr. ὄνομα (onoma) → nazwa, imię[1]
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Edward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. II rozszerzone i uzupełnione, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2002, s. 53.