okolicznik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

okolicznik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔkɔˈlʲiʧ̑ʲɲik], AS[okolʹičʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gram. część zdania określająca czasownik; zob. też okolicznik w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) daw. ktoś z okolicy[1]
odmiana:
(1.1)
(2.1)
przykłady:
(1.1) W zdaniuCzytał książkę z wielkim zainteresowaniem”, wyrażeniez wielkim zainteresowaniempełni funkcję okolicznika.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bezokolicznik mrz, okolica ż, okoliczność ż
przym. okolicznikowy, okolicznościowy, okoliczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Hasło okolicznik w: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.