okolicznik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

okolicznik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔkɔˈlʲiʧ̑ʲɲik], AS[okolʹičʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.akc. pob.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) gram. część zdania określająca czasownik; zob. też okolicznik w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) W zdaniuCzytał książkę z wielkim zainteresowaniem”, wyrażeniez wielkim zainteresowaniempełni funkcję okolicznika.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. okolica ż, okoliczność ż
przym. okolicznikowy, okolicznościowy, okoliczny
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: