odraza

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

odraza (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ɔdˈraza], AS[odraza] ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) uczucie wstrętu, obrzydzenia, niechęci do kogoś lub czegoś
odmiana:
(1.1) [1]
przykłady:
(1.1) Wystające włosy z nosa budzą we mnie odrazę.
(1.1) Odrazę wzbudzam u bliskich, / nastają na mnie kochani[2].
składnia:
(1.1) odraza do + D.
kolokacje:
(1.1) czuć/mieć/odczuwać odrazę donapełniać kogoś odrazą • budzić/wzbudzać w kimś odrazę • głęboka odraza
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. odrażanie n
czas. odrazić dk., odrażać ndk.
przym. odrażający
przysł. odrażająco
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. odrazić
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana płatna rejestracja Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. Księga Hioba 19,19, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Władysław Borowski).