oburęczny

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

oburęczny (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˌɔbuˈrɛ̃n͇ʧ̑nɨ], AS[oburṇčny], zjawiska fonetyczne: udziąs.nazal.asynch. ę akc. pob.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) posługujący się z równą sprawnością obiema rękami
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Oburęczni jako nastolatki dwukrotnie częściej niż praworęczni wykazują objawy ADHD, czyli zespołu nadpobudliwości psychoruchowej. Naukowcy zjawisko to tłumaczą w ten sposób, że u osób oburęcznych dominacja półkul mózgowych jest zaburzona.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. oburęczność
przysł. oburącz
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) por. dwunożny, dwunogi
tłumaczenia:
źródła: