obręcz

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

obręcz (język polski)[edytuj]

obręcz (1.1)
obręcz (1.6)
wymowa:
IPA[ˈɔbrɛ̃n͇ʧ̑], AS[obrẽṇč], zjawiska fonetyczne: udziąs. nazal. asynch. ę  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) sztywny pas z połączonymi końcami, opasujący coś
(1.2) kolej.  część zestawu kołowego
(1.3) anat.  część półkuli mózgu; zob.  też obręcz (neuroanatomia) w Wikipedii
(1.4) anat.  struktura kostna podpierająca mięśnie kończyny górnej; zob.  też obręcz kończyny górnej w Wikipedii
(1.5) stomat.  zgrubienia szkliwa okolicy szyjki zęba
(1.6) sport.  przyrząd gimnastyczny w kształcie okręgu
odmiana:
(1.1-6)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. 
zdrobn.  obrączka f , obrączkowanie n , obrączkowiec m 
czas.  obrączkować, zaobrączkować
czas.  (1.2) obręczować
przym.  obręczowy, obrączkowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: