oń

oń (język polski)

wymowa:

IPA: [ɔ̃ɲ], AS: [õń], zjawiska fonetyczne: nazal.

^ⓘ

znaczenia:

forma ściągnięta

(1.1) książk. o niego

odmiana:

(1.1) nieodm.

przykłady:

(1.1) Nie położono też żadnego napisu, aby się oń żaden konsul nie potknął, albo znakomity ród nie zawstydził.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

hiperonimy:

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

pol. o + -ń

uwagi:

(1.1) zobacz też: bezeń • dlań • doń • nadeń • nań • odeń • oń • podeń • poń • przedeń • przezeń • uń • weń • zań • zeń

(1.1) historycznie uzasadnione jest użycie wyłącznie dla rzeczowników rodzaju męskiego, inne użycia (dla rzeczowników rodzaju żeńskiego i nijakiego) uważane są za błąd; zobacz też:  Porada „dlań” w: Poradnia językowa PWN.

tłumaczenia:

źródła: