nocnik

Z Wikisłownika – wolnego słownika wielojęzycznego
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: nočníknòcnik

nocnik (język polski)[edytuj]

nocnik (1.1)
nocnik (1.1)
wymowa:
IPA[ˈnɔʦ̑ʲɲik], AS[nocʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) naczynie do wypróżniania się, używane zwłaszcza przez małe dzieci[1]; zob. też nocnik w Wikipedii
(1.2) daw. pot. nocleg[2]

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) st.pol. ktoś, kto włóczy się po nocy[3]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
składnia:
kolokacje:
(1.1) posadzić na nocnik, siedzieć na nocniku
synonimy:
(1.1) przest. urynał; gw. (Śląsk Cieszyński) noczniok
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nocny mrz, nocka ż, noc ż, nocowanie n, zanocowanie n, przenocowanie n
zdrobn. nocniczek m
czas. nocować ndk., zanocować dk., przenocować dk.
przym. nocny, nocnikowy
przysł. nocą
związki frazeologiczne:
obudzić się z ręką w nocniku
etymologia:
pol. noc + -nik
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło nocnik w: SJP.pl.
  2. Jan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka, „Język Polski” nr 9/1913, s. 252.
  3. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 306.