nocnik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: nočníknòcnik

nocnik (język polski)[edytuj]

nocnik (1.1)
wymowa:
IPA[ˈnɔʦ̑ʲɲik], AS[nocʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. wymowa ?/i
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) naczynie do oddawania moczu i kału, używane zwłaszcza przez małe dzieci[1]; zob. też nocnik w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) st.pol. ktoś, kto włóczy się po nocy[2]
odmiana:
(1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) posadzić na nocnik, siedzieć na nocniku
synonimy:
(1.1) przest. urynał
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nocny mrz, nocka f, noc f
zdrobn. nocniczek m
przysł. nocą
przym. nocny
czas. nocować
związki frazeologiczne:
obudzić się z ręką w nocniku
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hasło nocnik w: SJP.pl.
  2. Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 306.