nietota
Wygląd
nietota (język polski)
[edytuj]- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik nietota nietoty dopełniacz nietoty nietot celownik nietoce nietotom biernik nietotę nietoty narzędnik nietotą nietotami miejscownik nietoce nietotach wołacz nietoto nietoty
- przykłady:
- (1.1) Barwne kwiaty, niby malwy • przybrane w mchy i nietoty, • to mody kapryśnej salwy, • nie szukaj we mnie prostoty[6].
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- wg Brücknera, widłak był rośliną używaną do czarów, a przesądny lud nie wymawiał nazw takich roślin, mówiąc o nich „to nie ta” (nietota) lub „to jest ta” (stąd np. tojeść)[7]; Bańkowski upatruje źródła w rum. netoată[8]
- uwagi:
- ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
- tłumaczenia:
- (1.1) zobacz listę tłumaczeń w haśle: widłak
- źródła:
- ↑
Hasło „nietota” w: Słownik staropolski, Stanisław Urbańczyk (red.), t. 5. Na-Ówdzie, Polska Akademia Nauk, Gdańsk—Kraków—Łódź—Warszawa—Wrocław 1965–1969, s. 242. - ↑
Hasło „Huperzia selago” w: Wikispecies – otwarty, wolny katalog gatunków, Wikimedia. - ↑
Hasło „nietota” w: Bronisław Dembowski, Słownik gwary podhalskiej, Akademia Umiejętności, Kraków 1894. - ↑
Hasło „nietota” w: Stanisław Andrzej Hodorowicz, Słownik dawnych i współczesnych wyrażeń Górali Skalnego Podhala, Podhalańska Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Nowym Targu, Nowy Targ 2013, ISBN 978-83-6621-22-6, s. 254. - ↑
Hasło „nietota” w: Józef Kąś, Maciej Rak, Ilustrowany słownik gwary i kultury spiskiej, Wydawnictwo Księgarnia Akademicka, Kraków 2024–2025. - ↑ Johann Wolfgang Goethe Faust, tłum. Emil Zegadłowicz, wolnelektury.pl, s. 149
- ↑
Hasło „nietota” w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Krakowska Spółka Wydawnicza, Kraków 1927. - ↑ Andrzej Bańkowski, Etymologiczny słownik języka polskiego, t. 2, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 978-83-01-13017-6.