nieskazitelny

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

nieskazitelny (język polski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) bez skazy, bez zanieczyszczeń
(1.2) niemający żadnej skazy moralnej[1]
odmiana:
(1.1-2)
przykłady:
(1.2) Na listę radców prawnych może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego[2].
składnia:
kolokacje:
(1.1) nieskazitelna biel / dykcja / angielszczyzna / polszczyzna / uroda • nieskazitelne maniery
(1.2) nieskazitelny charakter
synonimy:
(1.1) niepokalany, nieposzlakowany, nieskażony, nieskalany
(1.2) uczciwy, niepokalany, nieposzlakowany, nieskażony, nieskalany, porządny, prawy, przezacny, przyzwoity, zacny
antonimy:
(1.1) brudny, poplamiony, skażony, zanieczyszczony
(1.2) niemoralny, splamiony, wulgarny, zepsuty
hiperonimy:
(1.1) doskonały
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. nieskazitelność f
przysł. nieskazitelnie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: